خودتان را در ظرف هیچ آدمی نچپانید.
جا نمیشوید.
چروک میشوید فقط.

ماهی نیستم،
که هروقت از آب بگیری.
پرنده ام.
سربزنگاه،
میپرم.

سپرده ام گوسفند را که آوردند مرا هم صدا کنند. مرض دارم انگار. مرض زل زدن توی چشم کسانی که قرار است نباشند. این بار اما پا نمیدهد ؛ صف اعدامی ها امروز شلوغ است. وقت برای ببعی بازی نیست.

قصاب کارد را به گلویش میکشد و خون فواره میزند.

آنقدر مرغ و خروس و غاز و بوقلمون و گوسفند و گاو و شتر ( و خلاصه هرچیز خوردنی را) درحال جان کندن دیده ام که وصله ی دل نازک بودن بهم نچسبد. خیلی هاشان هم توی همین حیاط.
از خون نمی ترسم. از مرگ هم همینطور. یعنی فکر نکنم.
ولی از جای خالی بعدش میترسم. از فضای خالی ای که فشرده میشود و فرو میشود توی قلب آدم. از نبودن همین گوسفندی که یک دقیقه و سی ثانیه ی پیش واسطه شدم این دم اخری 4 تا برگ رز باغچه راهم بخورد و از آسانی تبدیلش به یک سینی گوشت.

صدای خِر خِر از گلوی بریده شده می آید.

و من فکر میکنم که بریدن سر آدم هم چنین صدایی میدهد. غضروف حلق و نای را آدم ها هم دارند.پسرک 17 ساله ی قصاب که حیوان را نگه داشته اما فکر غضروف نای اش نیست. مشغول تعریف خاطره یا یک همچین چیزی ست که گویا خنده دار است. سروصدای مهمان ها هم که موزیک متن ماجراست. شوخی و خنده بر سر "راسته و فیله ی سهم ما" به راه است که گوسفند آخرین لگدش را حواله گلدان ها می کند.

گوسفند نیست.

20 کیلو گوشت گوسفندی اما هست. جوی خون بخار زده را قطره های باران و شلنگ آب با هم می شویند. ولی بخار برخاسته از عضله ها و استخوان ها و رگ ها شستنی نیست. باید صبر کرد. مثلا به اندازه ی یک سینی چای و بعد نوبت تقسیم سردست و گردن است. دنبلان ها هم که دور از چشم مادربزرگ و بقیه ی زن ها غیب شده اند.

دو ساعت بعد : نه خانی آمده، نه خانی رفته.

باران می بارد. شتک خون اما هنوز روی شمعدانی هاست.

..... و ده ها جایزه نقد ی دیگر برای کسانی که صبح ها بتوانند حداقل یک انگیزه برای بیرون آمدن از رختخواب نام ببرند.
همین حالا با ما تماس بگیرید.

این پسرایی هستن که با موهای لونه کفتری و سیبیل دسته دوچرخه ای و پیرهن چهارخونه ، سوار بر ایمپالای آبی متالیک در سطح شهر تردد میکنند،


خب ما ممنونیم ازشون.

سکانس اول فیلم با نمای از دور دختر شروع میشه روی یک تاب در حیاط با سیگار توی دستش. مرد که از دور میاد دختر بازیش میگیره و فرار میکنه توی خونه و مرد به دنبالش. باقی ماجرا لذت دیوانه واره که همونجا روی پله ها شروع و تموم میشه.
*
سکانس دوم، دختر خیلی سرخوشانه روی ریل های قطار راه میره ، بی اعتنا به قطاری که از پشت سر میاد و مرد کنارش که هر لحظه مضطربتر میشه. راه میره و حرف میزنه و میخنده. لحظه آخر، فقط این مرده که از چند سانتی متری قطار میکشدش کنار.
*
قبل از سکانس بعد، از پای فیلم بلند میشه و میره. میگه : این دختره م یه ک* خلیه مثه تو. واللا! خود خودتی!
قهقهه م رو میذاره به حساب مستی.
من میذارم به حساب اینکه : " راضیم ازت. خیلی هم خوب".

آقایان عزیز، در هر مسئله ای و با هر شدتی، از شکستن ناخن انگشت کوچیکه پای چپ تا نابود شدن قریب الوقوع کل نوع بشر و کائنات، انتظار میره که استراتژی شما این باشه :

اول : بغل
دوم: بغل
سوم : بغل
چهارم : حالا اگه وقت شد و لازم بود هنوز، نصیحت و راه حل و راهکار و اینا.





اینجا ونوس (1)
اینجا ونوس (2)

عصر جمعه تنها یک تهدید است.
تهدیدی که صبح شنبه عملی میشود.

تمدن مدرن زنان را کمی خردمندتر کرده است اما آزمندی مردان رنجشان را افزوده است. زن ِ دیروز عروسی شاد بود، زن ِ امروز معشوقه ای مفلوک است. در گذشته او نابینا در نور راه میرفت ، اینک اما با چشم های باز در تاریکی قدم میزند.

بالهای شکسته- ص 74

روایت داریم که هرکس صبح تا ظهر شنبه را تاب بیاورد از بقیه روز ها ی هفته جان سالم بدر خواهد برد.

کودکان عصر جمعه که در باغ بازی میکردند، ما در سایه آلاچیقی آرام گرفته بودیم.
نه غیبت شاخه و برگی ، نور به چشمانمان می انداخت و نه تکاپوی حشره ای صدایی به زمزمه مان می افزود. تنها به رسم هراس دیرین ، بیم آن داشتیم که دست روزگار به صرافت تورق برگی دیگر از ماجرا بیفتد.

غافل از آنکه روزگار ما را نه دستی ست و نه دفتری و برگی.
که توپی ست که آن را از جلوی پای کودکی به سمت ما نشانه رفته است.

شنبه بوده گویا. یک و بیست دقیقه ظهر.
می گویند به دنیا آمده ام ، هرچند که بیشتر به نظر میرسد که از دنیایی رفته ام.
عقربه های ساعت و برگ های تقویم اما این قرتی بازیها حالیشان نیست. نه "اینک منم زنی تنها " بلدند نه " سرنوشت درختان باغمان" که تبر است حالیشان میشود. غارت میکنند و به یغما میبرند و سر کیف که باشند شاید بیلاخی هم نشان بدهند.
لذا
بر ماست که در ماجرای زندگی، از کنندگان باشیم نه شوندگان.

تنهایی موجود غریبی ست، چنان خودش را به تو پیوند میزند که به حالتی آن چنگال های فرو رفته در کالبدت را بپرستی ،گویی هرگز نفس کشیدن بدون آنها ممکن نبوده است، در عین حال تو را به جایی میرساند که برای رهایی از او به هر کار احمقانه ای دست میزنی.

این جوکهایی که تو گودر میبینم به هر کدوم 10000 تا لایک دادین، یعنی واقعا نشنیده بودین تا حالا؟

حکایت آن دو نفر که نشسته بودند درانبار مهمات، سیگار میکشیدند و درباره بیماری ها وعوارض سیگار گپ میزدند.

یک نفر را نام ببرید که ته دلش "چیزی" باشد.
حتی یکی از همین آدمهایی که شما را به فاک داده اند.

تو انگار کن که از غمگین ترین و متروک ترین گورستان شهر مرده ای برخاسته باشد که اکنون توی همین خیابان های خاکستری باله ی دریاچه قو میرقصد.

دوست ها را خدا در بسته بندیهای گوناگون میفرستد:
در مدرسه، در دانشگاه، پای مانیتور کامپیوتر.
با هم بخندید
گریه کنید
دعوا کنید
فحش بدهید
قهر کنید
اما شب که خواستید بخوابید اون لحظات آخر
فقط به اندازه یک لحظه فکر کنید : چه خوب که فلانی هست. چه خوب که فلانی بود.
همین.
شکر هم نمیخواد بکنید.

دادن یه طالبی شاشیده تو شیشه نوشابه، اسمشو گذاشتن ایستک هندونه

1- من در یک آزمون استخدامی خفن شرکت میکنم . خوشحال هستم.
2- 3ماه بعد جواب میدهند که ردشده ام. ناراحت هستم
3- 3 روز بعد از یک جای خفن دیگر زنگ میزنند که بیا مصاحبه. خوشحال هستم.
4- روز بعد میفهمم که مدرک تحصیلی ام را باید ببرم.ندارم. ناراحت هستم.
5- چند ساعت بعد موفق میشوم شماره دانشجویی و گواهی دفاع پایان نامه ام را پیدا کنم. خوشحال هستم.
6- مسئول آموزش میگوید که انجام کارهای فارغ التحصیلی 3 هفته طول میکشد. ناراحت هستم.



برگی از خاطرات یک اسگل بالفطره

سر جلسه آزمون دکتری هستم.
کله های همه تا گردن توی دفترچه سوالات است.
یک تکه آناناس ته قوطی رانی ام گیر کرده و در نمیاد.

همینطور دست خالی

سنگ پرت میکنم به تانک های افسردگی.

بزرگترین خیانت را همین فیلمها و کتابها به ما کرده اند.
به ما قبولانده اند که روزی اتفاقی میفتد.

این زنهایی هستند که تنها بواسطه زائیدن یک توله خبال می کنند کائنات بایستی غلامی شان را بکند
مشمولُزّزمبه اید اگر بهشان یادآوری نکنید که یک خرگوش می تواند همین کار را با 6 برابر ظرفیت و 4 بار در سال انجام دهد بدون آنکه از ک*و*ن فیل بیفتد.

موتورسواری با کاپشن تبلیغاتی "پیتزا هات" در چهار و سی و پنج دقیقه ی عصر ِمیدان فلسطین تهران،
تنها نشانه باقیمانده از دنیایی ست که ما را از آن کنار گذاشته اند.

مثل یک لباس فراموش شده در کنج تاریک کمد،
اینطور روزگار میگذرانیم.

پسر ها رو درک نمیکنم.

450 هزار چوق بینوا را میدهند بالای ساعتی که تا 150 متر زیر آب هم کار میکند.

درحالیکه حتی شنا بلد نیستند.


اینجا ونوس (1)

وقتی که دمغی
و زود خداحافظی میکنی
همان وقتی ست که قرار بوده بشنوی "امروز جای تو خالی بود"

بابا بالاخره یکی جواب این بنده خداها رو بده دیگه.

نه عزیزم اینی که داریم مملکت نیس ان دونی یه.

برای همه ما لحظه ای میرسد که به خود بیاییم و ببینیم که درتمامی زندگی گذشته، تمام کارهایی را که دوست نداشته ایم، کرده ایم.
لباسی را که دوست داشته ای نپوشیده ای، لباسی را پوشیده ای که دوست نداشته ای.
با آدمهایی سر کرده ای که دوستشان نداشته ای در حالی که از آدمی که دوستش داشته ای دور بوده ای.
حرفی زده ای که دوست نداشته ای، حرفی که دوست داشته بزنی پیش خودت مانده.
کارهایی کرده ای که دوست نداشته ای و به کارهایی که دوست داشته ای فقط فکر کرده ای.

و بدین سان 27 سال ( یا هر چند سال، تو اصن بگو یه روز) را سپری کرده ای.

دراین حال سزاوار است که شات گان را در حلق خود قرار داده و ماشه را بکشید.

می توانید خانواده را مثلا مثل یک ظرف گرانبها فرض کنید که آن را توی بهترین ویترین خانه تان نگه میدارید و به دیگران نشان میدهید. (اگر خیلی به خانواده تان افتخار می کنید میتوانید آن را یک ظرف خیلی گرانبها فرض کنید اگه نه که کمتر گرانبها)

نکته اینجاست که یادتان بماند به هیچ وجه نباید عاطفی بازی در آورده و به آن نزدیک شده یا درش را بردارید.مخصوصا جلوی دیگران.

تویش پر از گه است.

به هر حال حالا ما فهمیدیم که اینایی که روی صحنه درمیارن "ادا اطوار" نیس بلکه اکت و پرفورمنس و اینا حساب میشه.

واسه یه خارجی یه باید یه ایمیل کاری بزنم که دوشنبه صبح اول وقت ببیندش.
اول نامه مینویسم که "خانوم فلانی امیدوارم که هفته کاری خوبی رو شروع کرده باشید"
بعد یک صدایی از درونم میگه که خف بابا هفته کاری دیگه چه چرتیه. اصن مگه خوبم میشه.

بعد پاک می کنم و مینویسم که" امیدوارم صبح دوشنبه زیبایی داشته باشی"
بعد قیافه داغون و خط خطی طرف میاد جلو چشمم که صبح دوشنبه کوفتی با اعصاب اسپرماتیک اومده سرکار و کله صبح ایمیل منو میخونه و از اون سردنیا سراغ سیستر و مادر منو میگیره با این ایمیلم.

بعد پاک میکنم مینویسم که "امیدوارم آخر هفته خوبی رو با دوستان و خانواده ت گذرونده باشی"
و قیافه طرف میاد جلوی چشمم که کل شنبه و یکشنبه رو در یک آپارتمان بهم ریخته نیمه تاریک جلو تلویزیون با آبجو و پیتزای مونده سرکرده و مگس هم تو اتاقش پر نزده.

آخر مینویسم که امیدوارم تعطیلاتی که گذروندی خوب بوده باشه. بدبخت مفلوک تا آخر هفته بعدی 5 روز مونده هنوز.



طبیعتا جمله آخری حذف به قرینه اجبار میشه.

وقتی به یکی میگیم "گه نخور" ، نهی از منکر حساب میشه؟



مسئلتن(1)
مسئلتن(2)
مسئلتن(3)
مسئلتن(4)
مسئلتن(5)
مسئلتن(6)
مسئلتن (7)
مسئلتن (8)

اینایی هستن که هر چی میگی میگن مردا ذهنشون اینجوری برنامه ریزی نشده و یه جور دیگه فکر میکنن و فلان

خب گوساله دیگه یه مسواک رو که میتونی بزنی.

یعنی الان همه تون دارید صبح شنبه آفتابی سرشار از شور و تلاشی رو با امید به آینده میگذرونید دیگه.

فقط منم که اعصابم اسپرماتیکه.

حذف شد.

وصف حال بود اما گویا پیش از من عینا وصف حال کس دیگری بوده.

من دیگه به اینایی که توشته هامو میدزدن کاری ندارم مثلا این
http://www.pashe-koori.blogsky.com/1389/08/06/post-54/

که زحمت کپی پیست این پست رو کشیده :
http://yeaalameharf.blogspot.com/2010/07/blog-post_25.html


بلکه روی سخنم با ملتی یه که به پست دزدی اینهمه لایک دادن.

سه ماه پیش به همین پست من خودتون اونهمه لایک دادین.

حافظه تاریخی که میگن ملت ها ندارن همینه ها.

اینایی که موقع رانندگی دستکش دستشون میکنن، پشت چراغ قرمز چطوری انگشتشونو میکنن تو دماغشون؟



مسئلتن(1)
مسئلتن(2)
مسئلتن(3)
مسئلتن(4)
مسئلتن(5)
مسئلتن(6)
مسئلتن (7)

اون کسی که اولین بار برگشت گفت ایرانیا از همه باهوشترن،
خدا پدرومادرشو بیامرزه.
اندازه صد قرن به این مردم دلخوشی داد.
حالا گیریم که الکی.

450 میلیون دلارو اگه به من میداد واسه ش چاچا هم میرقصیدم

اونوقت این خرس تن لشش رو هم ورنداشت بیاد استقبال.

چند صد سال دیگه همینایی که مینویسین رو میدن بچه های بدبخت جای "شعار هفته" حفظ کنن.

نیمه شبهای پاییز چیزهایی بنویسید در باب عشق.
مستجاب میشود.

استاد امید دارد. احتمالا فقط همین برایش باقی مانده.به من میگوید من از شما انتظار دارم که بزنی تو دهن اینا. شما می تونی. با توانی که از شما سراغ دارم می تونی.
دلم نمی آید بهش بگویم کلا سرکار است. فوقش بتوانم لبخند بزنم.

ایول. الان یعنی اگه من سریال مهران مدیری رو کپی کنم مامورای اف بی آی میریزن شبونه تو خونمون منو میگیرن میبرن زندان فدرال؟

آدمها را بیندازید دور، قبل از اینکه دورتان بیندازند، هرچند که تکه ای از شما را با خود ببرند.
بعد بنشینید از بالای سر جنازه تان دنیارا تماشا کنید.
بعضی از آدمها، قلب شما هستند.

در هر خانواده ای افرادی هستند که گاهی از شما میخواهند به بهانه رفع کدورت (یا هرچیز مزخرفی مثل این) کثافت های خانوادگی را هم بزنید و یا حتی آنها را هضم کنید.
یا مثلا برای هضم نکردن آنها دلیل بیاورید.
به هرحال تمام اینها به بوی گند گرفتن شما منتهی خواهد شد.

یکی از کارهای اساسی تمدن آن بوده است که در انسان، صرفه جویی را به جای آزمندی، استدلال را به جای تعدی و غصب حق، مراجعه به محکمه را به جای کشتن و فلسفه را به جای خودکشی برگزیده است.


تاریخ تمدن. ویل دورانت.جلد اول.ص66

زن اصولا در اسلام موظف است همه جوره به شوهرش بدهد مگر در مواردی که علما مشخص کرده اند.
در آن موارد زن و شوهر موظفند هر دو به علما بدهند.

با نزدیک شدن به پایان ماه رمضان ، به تدریج شاهد کاهش کیفیت غذاهای سحری هستیم.از مسئولین تقاضای رسیدگی داریم.